منم زیبا

که زیبا بنده ام را دوست میدارم

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان

رهایت من نخواهم کرد

رها کن غیر من را آشتی کن با خدای خود

تو غیر از من چه میجویی؟

تو با هر کس به غیر از من چه میگویی؟

تو راه بندگی طی کن عزیز من، خدایی خوب میدانم

تو دعوت کن مرا با خود به اشکی، یا خدایی میهمانم کن

که من چشمان اشک آلوده ات را دوست میدارم

طلب کن خالق خود را، بجو ما را تو خواهی یافت

که عاشق میشوی بر ما و عاشق میشوم بر تو که

وصل عاشق و معشوق هم، آهسته میگویم، خدایی عالمی دارد

تویی زیباتر از خورشید زیبایم، تویی والاترین مهمان دنیایم

که دنیا بی تو چیزی چون تورا کم داشت

وقتی تو را من آفریدم بر خودم احسنت میگفتم

مگر آیا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستی؛ ببینم من تورا از درگهم راندم؟

که میترساندت از من؟ رها کن آن خدای دور؟!

آن نامهربان معبود. آن مخلوق خود را

این منم پروردگار مهربانت.خالقت. اینک صدایم کن مرا. با قطره ی اشکی

به پیش آور دو دست خالی خود را. با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکی ام. آیا عزیزم حاجتی داری؟

بگو جز من کس دیگر نمیفهمد. به نجوایی صدایم کن. بدان آغوش من باز است

قسم بر عاشقان پاک با ایمان

قسم بر اسبهای خسته در میدان

تو را در بهترین اوقات آوردم

قسم بر عصر روشن، تکیه کن بر من

قسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نور

قسم بر اختران روشن اما دور، رهایت من نخواهم کرد

برای درک آغوشم، شروع کن، یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان. رهایت من نخواهم کرد

با خون غم نوشتم غربت مکان ما نیست / از یاد بردن دوست ، هرگز کار ما نیست . . .

.

.

.

زنده باد آن کس که گاهی یادی از ما میکند / از خجالت ما غریبان را غرق دریا میکند

حال ما میپرسد و از مهربانی های خود / این دل رنجور ما را عطر گل ها میکند . . .

 دلم می خواد گریه کنم ... بارون ببار

دلم می خواد گریه کنم ... گریه کنم  

برای گم کردن خویش رها شدم از کم وبیش 

برای در خود گم شدن ، جدا از این مردم شدن

بهانه ی گر یه می خوام  بهانه ی فریاد زدن

بیا تو باش ای مهربان ! بهانه ی گریه ی من 

از روزگار دلم گرفته ... از این تکرار دلم گرفته 

 دلم می خواد گریه کنم  بارون ببار

از من دیگه هیچی نمونده 

یه قصه ام صد باره خونده 

امروز هوا هوای گریه ست

گونه هام و بارون پوشونده

ابر غمم بارون نمی شه

درد سکوت درمون نمی شه 

بخون برام از پشت شیشه

درد سکوت درمون نمی شه 

دلم می خواد گریه کنم ... بارون ببار

دلم می خواد گریه کنم ... گریه کنم

امشب مثل هرشب نبود آسمان چشمانم به جای ستاره پر شده از قطره های باران و بر بام دلم بارید. امشب آسمان نگاهم رعد و برقی داشت که درختان قلبم را به آتش کشید. نمی دانم چرا وجودم را یکباره طوفانی در بر گرفت و سوز سرما مهمان خانه قلبم شد. امشب یک نفر با گامهای خیسش و پالتوی بارانیش افکار و رویاهایم را نمناک کرد کسی بود که با خودش یک سبد تنهایی و یک بقچه صداقت داشت که می خواست در وجودم پنهان شود. غریبه ای که انگار سالهاست که مرا می شناسد غریبه ای که مثل تو ... یه غریبه آشنا

فروردین گل رز
گاهی بدون فکر قبلی کاری را انجام می دهید.
بسیار رک گو هستید و عاشق مسافرت!...اشتیاق زیادی برای زندگی کردن دارید و پشتکارتان خوب است.

کاش می شد آخر اسمت نقطه

گذاشت تا دیگر شروع نشوی….

اینجا نمی توان به کسی نزدیک شد!

آدمها از دور دوست داشتنی  ترند!